Çam da Bizim Kozalakta

BU MEVTAYI NASIL TANIRSINIZ

halilefe — Fri, 30 May 2008 06:53:50 +0000

Giderken alkolden girdi komaya

Meyhaneyi yurt sayardı bu deyyus.

Yemin eder ‘pazar’ derdi ‘cuma’ya

Ağustos’u Mart sayardı bu deyyus.

‘Ben dahiyim, eşim-dengim az’ derdi

İnat için ‘zemheri’ye ‘yaz’ derdi

Kuşa ‘kirpi’, kurbağaya ‘kaz’ derdi

Kel sıpayı kurt sayardı bu deyyus.

Nasipsizdi iman, edep, ahlâktan

Kin sağardı enayiden, ahmaktan

Biraz daha alçak idi alçaktan

Namertleri mert sayardı bu deyyus.

Tam sapıktı, şer yollara sapardı

Heykel diker, ilah diye tapardı

Abdestsiz her yöne secde yapardı

Kıblegâhı dört sayardı bu deyyus.

Türklüğe düşmandı, hep kin güderdi

Yahudiye yaltakçılık ederdi

Hıristiyan ile yola giderdi

Ermeniyi Kürt sayardı bu deyyus.

Görgü şahidiyiz, yalan yok hocam

Tek güzel huyunu bilen yok hocam

Geberip giden var, ölen yok hocam

Doğruluğu dert sayardı bu deyyus.

27 Mayıs servet ihtilaliydi

halilefe — Tue, 27 May 2008 12:51:54 +0000

Dönemin Meclis Başkanı Refik Koraltan’ın gelini Süheyla Hanım, darbeyle ilgili Zaman’a çarpıcı açıklamalar yaptı: “Büyük sıkıntılar çektik. Bunları bize yaşatanlara bakın; kiminin TIR filosu, kiminin büyük şirketleri var. 27 Mayıs, her şeyden önce servet ihtilalidir. Bal tutan parmağını yaladı.”

Türkiye, Cumhuriyet tarihindeki ilk darbenin 48. yıldönümünü yaşıyor. 27 Mayıs’ta, yönetime el koyan 37 subay, Başbakan Adnan Menderes ve iki bakanını darağacına göndermişti. İhtilalin mağdurları çektikleri çileyi unutamıyor. İdam kararı yaşlılık sebebiyle uygulanmayan dönemin Meclis Başkanı Refik Koraltan’ın gelini Süheyla Koraltan da bunlardan biri. Suriye’nin ilk Cumhurbaşkanı Suphi Bereket’in kızı Süheyla Hanım, oğlu Yavuz’la birlikte o günleri Zaman’a anlattı. Darbe olduğunda 30 yaşındaymış. Önüne geleni hapse atan cunta, Refik Koraltan hakkında idam kararı verince eşi Mukbile Hanım kalp krizi geçirip hayata veda etmiş. Bazı siyasetçi aileleri maddi sıkıntıdan evlerindeki beyaz eşyalarını satmak zorunda kalmış. Koraltan’ın gelini, Beşiktaş’ta bir vekil eşinin taksicilik bile yaptığına işaret ediyor. Eşi Oğuzhan Koraltan’ı ise askerlik dönemine rastlaması kurtarmış cuntanın elinden. Herkesi sefalete terk eden darbecilerin hayatlarını ve servetlerini bugün kimsenin incelemediğine dikkat çekiyor Süheyla Koraltan. “1960 senesini bize yaşatan askerlere bakın, hepsi zengin. Kiminin TIR filosu, kiminin büyük şirketleri, kiminin de fabrikaları var. Bu ihtilali ilk önce para için yaptılar. Servet ihtilali yaptılar.” diyor. Milli Birlik Komitesi’ne tepkisini “Bakın bakalım kimde ne buldular. Ondan sonra utançlarından af çıkardılar.” sözleriyle dile getiren Süheyla Koraltan ekliyor: “O dönem bal tutan parmağını yaladı. Bizim kasamızda da değerli şeyler olsaydı alıp götüreceklerdi.”

1946′da DP henüz kuruluş aşamasındadır. Fakat baskı ve tehditler daha o dönemde başlar. Bu tehditlerin biri ise Koraltan’ın eşine aktarılır ve Mukbile Hanım’ın o anda sağ tarafı felç olur. Olay şöyle gelişir: İzmir’de büyük bir açık hava mitingi düzenlemek için partinin kurucuları yola koyulur. O sırada Mukbile Koraltan’a birisi gelerek, ‘İzmir’de darağaçları kuruldu, Koraltan’ı da diğerlerini de asacaklar.’ der. Bunun üzerine tansiyonu fırlayan Mukbile Hanım ömür boyu sağ tarafı felç olarak yaşamak zorunda kalır.

DP güçlendikçe olumsuzluklar artar. Sonra 27 Mayıs gelir. Yassıada Mahkemesi kararını açıklamak için toplanmıştır. Herkes o gün radyonun başındadır. İdam kararı verilecek korkusuyla bekleyen Koraltan ailesi de radyonun etrafında toplanır. Refik Koraltan ise birkaç gün öncesinde ailesine veda mektubunu göndermiştir bile. 9 ay, 20 gün süren 287 oturumluk maratonun sonunda 15 kişinin idamı işitilir radyodan. İdamlıklar arasında Refik Koraltan da vardır. Sağ tarafı daha önce felç olan eşi Mukbile Hanım, kararın ağırlığında ezilir ve sabaha karşı kalp krizi geçirerek hayata veda eder. Öyle ki bu sefer de cunta cenazeye katılmayı yasaklar. Hatta çiçek gönderilmesine bile müsaade etmezler. İdam kararıyla hayatının son anlarını yaşayan Refik Koraltan, eşinin ölüm haberini duyduğunda tamamen yıkıma uğrar. Mukbile Hanım’ın cenazesine sadece Rahşan Ecevit’in babası Halk Partili Namık Zeki Aral gelir. Ailenin erkekleri hapistedir ve bütün yük Süheyla Hanım’ın üzerindedir. Cenazeyi yakın akrabalarıyla kaldıran Koraltan’ın gelini o gün yaşadıklarını şöyle anlatıyor: “Cunta takımı cenazeye çiçek gönderilmesini falan yasakladı. Herkes canavar görmüş gibi bizden kaçıyordu. Cenazeye Altındağ’dan bir kişi geldi. Biz bir grup geliyorduk ama asker bizi engelledi, yasak olduğunu söyledi. Bir cenaze arabası verdiler, araba hurdaya dönmüş. Tabutu arabanın arkasına koyduk. Fakat arabanın arka kapakları, öyle sallanıyor ki neredeyse tabut yola düştü düşecek. Allah bilir mezarlık da vermezlerdi. Çok üzüldüm o manzara karşısında. O cenaze ihtilalden önce olsaydı kim bilir burası ne kadar dolu olurdu, diye düşündüm. Ama halka şikâyetim yok. Ben cuntadan şikâyetçiyim. Cunta bir rezaletti. İsterlerse beni dava etsinler.”

Koraltan ve Celal Bayar’ın yaşlı olması sebebiyle idam cezaları kaldırılır. Ama idama gidenlere şahitlik eder Koraltan. Gelinine ise şöyle anlatır idam anını: “Hepimizin elleri arkadan bağlı ve anonsları dinliyorduk. İdama gideceklerin isimleri okunuyordu. Ethem Menderes’le aynı kovuştaydık. Hasan Polatkan o sırada çok ağlıyordu. Bir taraftan da yağmur yağıyordu. Agah Erozan tam o sırada onları cesaretlendirmek için yüksek sesle ezan okumaya başladı. Ona eşlik ettik. Sonra baktık ki giden gelmiyor. Anladık ki asılmışlar.”

Süheyla Koraltan, kayınpederinin anlattıklarını aktarırken, inançlı olmanın ne kadar mühim bir şey olduğunu üzerine basa basa söylüyor. Oğlunu inançlı birisi olarak yetiştirdiğini vurgulayan Süheyla Hanım, “Yavuz Kur’an-ı Kerim’i göğsünün cebinden hiç ayırmaz. İnanç gönülde olmalı. Dini inancınız olduğunda kuvvet duyarsınız. ‘Allah’ım bana yardım et’ dersiniz, o bile size büyük kuvvet verir.” tespitinde bulunuyor. Hayatında hiç CHP’ye oy vermediğini belirten Koraltan, muhalefetin yapıcı olması gerektiğini dile getiriyor. “DP zamanında yapıcı muhalefet yoktu. Her dakika kavga hüküm sürüyordu. Kışkırtma durumu vardı Meclis’te.” diyen Süheyla Hanım ilginç bir yorumda bulunuyor: “Adnan Bey çok nazik birisiydi ama cesur olsaydı mahkemelerin seyri öyle bitmezdi. Terbiyeli olmak başka, cesur durmak başkadır.”

Hâlâ cunta kafalı insanlar var, askeri kışkırtıyorlar

Süheyla Koraltan, kayınpederinin fotoğraflarını İstanbul Ulus’taki evinin başköşesinden eksik etmiyor. Darbe günlerini anlatırken, sözü bugünkü tartışmalara getiriyor: “Türkiye’de hâlâ cunta kafalı insanlar var. Üniversite ve yargı, askeri kışkırtmak için elinden geleni yapıyor. Siviller Büyükanıt’ı kışkırtmaya çalışıyorlar ama o kendine hakim biri.”

Tarihi mektuplar internette satılıyor

27 Mayıs darbesinden sonra Yassıada’da 3 yıl hapis yatan Meclis Başkanı olan Refik Koraltan’ın mektuplarının ‘gitti gidiyor’ adlı internet sitesinde satıldığı ortaya çıktı. Tarihî belge niteliği taşıyan mektuplar, dönemin bürokratları ve aile yakınları tarafından yazılmış. 1961 yılında Koraltan’a Kayseri Cezaevi’ndeyken gönderilmiş mektuplardan birisi torunu Yavuz Koraltan’a ait. 27 Mayıs ihtilali sırasında 6 yaşında olan Yavuz Koraltan, dedesi Kayseri Cezaevi’nde tutuklu iken ona her hafta mektup yazar. Yavuz Koraltan, 28 Şubat 1961 tarihli mektupta, büyük kuş resimleri çizmiş. Zaman’a konuşan Yavuz Koraltan, kuş resimlerini neden çizdiğini şöyle anlattı: “Dedemi adada tuttuklarını söylüyorlardı o zaman bana. Ben de adaya araba gitmediği için mektubu ancak bir kuşun götürebileceğini düşünüyordum. Onun için yazdığım mektupların üzerine kuş resmi çiziyordum. Dedem de o dönem cezaevinde bir torba bozuk para biriktirip bana göndermişti.” Kamil Maman, İstanbul

Kamil Maman

27 Mayıs 2008, Salı

Menderes’i kim devirdi?

halilefe — Tue, 27 May 2008 12:50:57 +0000

Bugün 27 Mayıs 1960 Darbesi’nin yıl dönümü… Ve soru şu:

‘Menderes’i kim devirdi?’

İsterseniz, gelin cevabı 1986 yılında yayınladığım ‘Süperler ve Türkiye’ adlı kitabımın 99. sayfasından itibaren okuyalım:

1961 yılında yapılacak olan genel seçimler için dönemin başbakanı, çıktığı gezilerde, halka alım gücünün artırılacağını söylemektedir.

Ayrıca yeni yatırımlar vaat etmektedir.

Nitekim 1960 yılının mayıs ayında seçimler için verilen bu yatırım sözlerinin bir kısım ödenekleri 1960 bütçesine dáhil edilmiş ve bütçe bu nedenle 387 milyon TL açık vermiştir.

Bu açığın Batı kaynaklarından karşılanması söz konusu değildir.

Batının sağlayamayacağı dış fonları bulmak için Adnan Menderes ve iktidarı gözlerini Sovyetler Birliği’ne çevirmiştir. Ancak, 27 Mayıs Devrimi ile Batının çok tehlikeliÈ bulduğu bu girişim önlenmiş olacaktır.

* * *

Olay daha sonraları, dönemin aktif ve öndeki diplomatlarının anılarına da yansıyacaktır, bunların anlamlı ve kısa bir özeti şöyledir:

‘… Zorlu’nun, Amerikalılarla, yardım meselesinden arası açılmıştı. Yeni krediler için çare arıyordu.

Bir sabah, odasında onu, çok dalgın ve düşünceli buldum.

O tarihte bloklararası ‘yumuşama’ başlamış ya, başta ABD, bütün NATO ülkeleri SSCB İle yakın alışveriş ilişkilerine giriyorlar, ‘ayağını sürüyen’ sadece Türkiye.

Semih Günver ortaya bir fikir atıyor:

‘…Biz niçin bazı yatırım projelerini Moskova’ya finanse ettirmiyoruz?

Böylece belki Amerikalıları da harekete geçirir, yardıma teşvik edebiliriz.

(Zorlu’nun) galiba bu fikre aklı yattı.

Başbakanla görüşmüş, meseleyi derinleştirmişler: 1960 Temmuzunda Moskova’ya gitmek, hem siyasi, hem iktisadi görüşmeler yapmak kararını almışlar…’

* * *

O dönemin Tahran Büyükelçisi Mahmut Dikerdem, hatıralarında, Moskova ziyaretinin anlamını, F.R. Zorlu’nun, kendisine şöyle açıkladığını naklediyor:

… evet bu ziyaret, dış politikamızda bir dönüm noktası olabilir, çünkü ‘soğuk savaş’ döneminde ABD’nin müttefiki olmanın gereği, SSCB ile ilişkilerimizi, alçak düzeyde tutmaktı.

Mademki ABD, Moskova ile diyalog kurmanın kendileri için zamanı geldiğine inandılar; bizim de vakit yitirmeden, SSCB ile normal ve giderek dostça ilişkiye yönelmemiz zorunludur.

Moskova ziyaretini Amerikalılara danışmadan düzenledik, çünkü danışırsak, engellemek isteyeceklerini biliyorduk. Sovyetler önerimizi hemen kabul ettiği gibi…’

* * *

İşin arkasını, yine Semih Günver’den dinleyelim:

‘… Ankara’daki ABD Elçiliğine niyetlerimiz hakkında, gerekli bilgiler verildi. Görünüşte normal karşıladılar.

(Oysa) CIA’nın derhal harekete geçtiği, ziyareti önlemeye çalıştığı intibaı alındı.

Washington, Moskova ziyaretinden hiç mi hiç hoşlanmamıştı. 1947’den beri ABD’nin dümen suyuna girmiş bir ülkenin hükümeti,, ilk kez kendi başına harekete tevessül ediyordu.

Amerikalılar, Rıza Şah Pehlevi’yi uyardılar. Türkiye nereye gidiyordu?…’

Lafı uzatmaya ne hacet, bildiğiniz gibi Menderes ve Zorlu’nun 15 Temmuz 1960 Moskova ziyareti gerçekleşmemiştir: Ankara, sadece öteki NATO müttefiklerinin yaptığını yapmak istemişti; oysa ABD’nin gözünde onun yeri, onun statüsü demek başkaydı: Başka ve aşağı!’

* * *

Türkiye’deki ‘kökü’ içerde sanılan büyük siyasal çalkantıları ‘yeryüzü konjonktürüne’ bakmadan anlamak mümkün değil…

İşte onların çok dramatik olan bir tanesinin yıl dönümü bugün…

Menderes’i kim devirdi?

Cevap yukarda…

Star:Mehmet Altan

BU TOPRAKLARA YAPILAN EN BÜYÜK KÖTÜLÜK

halilefe — Tue, 27 May 2008 12:42:52 +0000

Türkiye böyle ihanet görmedi!

27 Mayıs’ı gerçekleştiren Milli Birlik komitasının ABD ile olan ilişkisini Tamer Korkmaz deşifre ediyor..

“Türkiye’ye Yapılmış En Büyük Kötülüğün” yıldönümü

Bugün 27 Mayıs: İlk darbenin kırk sekizinci yıldönümü… 27 Mayıs ihtilali, bu topraklara yapılmış en büyük kötülüktür.

Sonraki darbelerin temelini oluşturmuştur…

Dört askeri müdahalenin de arkasında ABD-NATO vardır.

27 Mayıs’ın fanatik destekçileri yine “darbe özlemi” içinde yanıp tutuşuyorlar; ancak “Ankara’daki Washington” Yapılanması artık hakimiyetini yitirmiş olduğu için amaçlarına ulaşamıyorlar.

* * *

Kısa bir süre önce, Danıştay Başsavcısı Tansel Çölaşan idamları ve darbe hukukunu övmüş; böylelikle “27 Mayıs’ın Eli Kanlı Katilleri”ne koltuk çıkmıştı…

1960 darbesini “devrim” olarak nitelemişti, Çölaşan…

27 Mayıs’ın gerçek yüzünü saklayabilmek için üretilmiş bir yalandır, bu “devrim” edebiyatı…

27 Mayıs Darbesi, bütün damarlarında ABD’nin dolaştığı “gayrı milli” bir operasyondu.

İhtilalin can destekçileri olan yargıçlar ve rektörler de “darbeci katiller”in işbirlikçileriydi.

Şimdilerde bildiriler yayınlayarak, dış destekli Statüko hesabına Türkiye’yi yeni istikametinden döndürebilmek için çabalayan yargıçlar ve rektörler cenahının 27 Mayıs’a özlem duyduğu açıktır.

Danıştay Başsavcısı, “27 Mayıs Faşizmi”ni yere göğe sığdıramadığı malum konuşmasında; “idamların coşkuyla karşılandığını” öne sürüyor; “Menderes aslında cumhuriyete ihanetten yargılanmalıydı!” diyordu…

Tarihi gerçekleri ters yüz etmek için sarf edilmiş kin dolu bu cümle, kesinlikle masum olan “eski başbakan”ın başına gelenlerle ilgili çarpıcı hakikatleri ortadan kaldıramaz…

Yassıada Mahkemesi’nin finalde hangi kararı alacağı onu kurgulayanlar tarafından kabus filminin başında “sahibinin sesi” yargıca tebliğ edilmişti:

Yassıada yargıcı Salim Başol’un bir haklı itiraz üzerine “Ne yapalım, sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor” diyerek konuyu kestirip atması bundan dolayıdır.

Adnan Menderes hakkındaki iddiaların tamamı Anayasa’ya aykırıydı…

Aleyhindeki “deliller” de kurgusaldı!

Örneğin, ihtilali yapan Milli Birlik Komitesi Menderes’in kasasına iç çamaşırı koydurtarak masum başbakanı iftira atmak suretiyle suçlamıştı:

Bu gerçeği, Menderes asıldıktan iki yıl sonra MBK’nin bir başka üyesinin (Sıtkı Ulay) kendisine itiraf ettiğini avukat Burhan Apaydın tam kırk beş yıl sonra açıklamıştır.

Menderes’e idamından dört buçuk saat önce kasten yapılan “prostat muayenesi” masum başvekilin uğradığı işkenceler zincirinin “küçük” bir parçasıdır!

27 Mayıs’ın “Utanmaz Zalimleri” Menderes’i aşağılamak, ıstırap çektirmek ve mahkemede kendisini savunamaz hale getirmek için en aşağılık işkence yöntemlerini denemekten çekinmemişlerdir: Bu konudaki sır perdesinin aralanacağı günler de gelecektir!

* * *

Menderes’in kalemi neden mi kırılmıştı?

Türkiye’ye yapılmış olan “en büyük ihaneti” keşfetmiş olduğu için!

Bir başka deyişle, “Washington’a Bağlı Gizli Devlet Yapılanması”nın “kitabına” aykırı davrandığından dolayı, “milli ve yerli refleksleri” nedeniyle idam edilmiştir…

Mesela, NATO’nun Ankara’ya dayattığı “Ordu’da Personel Reformu” kisvesi altındaki “büyük tasfiye”ye direnmişti, Menderes…

27 Mayıs Darbesi’nden hemen sonra (Ağustos’60) Milli Birlik Komitesi, 7200 subayı emekli ederek ABD-NATO’nun “emirlerini” yerine getirivermişti…

“27 Mayıs Devrimi” ha!

TAMER KORKMAZ/YENİ ŞAFAK

Deniz Gezmiş olayı nedir?

halilefe — Tue, 13 May 2008 06:22:55 +0000

Şu “Deniz Gezmiş olayı”nı oturup konuşalım mı?
Konuşup bitirelim artık bu konuyu..
Her yıl aynı teraneler. Her yıl aynı senaryolar.. Gerçekleri tersyüz eden anlatımlar..
Neymiş, “Deniz Gezmiş, emperyalistlere karşı direnç göstermiş”!
Neymiş, “Deniz Gezmiş, dürüst bir yurtsevermiş”!
Neymiş, “Deniz Gezmiş mahkeme aşamasında dik durduğu için idam edilmiş”!
önce olayı doğru tanımlayalım..
Deniz Gezmiş; dışarıdan bakıldığında, emperyalistlere karşı, bir karşı çıkış içinde görünebilir.. Dürüst bir duruş sergiliyor gibi görünebilir. Yurtsever görüntüsü de olabilir.
Ama tartıştığımız konu, “Deniz Gezmiş bir suç işlemiş midir, işlememiş midir” sorusu ekseninde cevaplanması gereken, kriminal bir olay değil midir?
Hayır, emperyalistlere uşaklık için bu yazıyı kaleme almıyorum.
Bilakis, emperyalistlerin oyunlarını deşifre etmek için bu yazıyı kaleme alıyorum.. Egemen güçlerin, işine gelen insanları; suçlu iken bile nasıl suçsuz gösterebildiklerini ispat için bu tartışmaya dahil oluyorum.
Suçluların suçsuz gibi gösterilmesi ile iş bitmiyor tabii. Suçsuzların suçlu gösterilmesi de, bu mantığın zorunlu sonucudur..
O da, sonuçta bize dokunuyor!
Bize, size, tüm mütedeyyin insanlara..
Deniz Gezmiş’i masum gibi gösterenler, eline hiçbir dönemde silah almamış bir siyasi hareketin kurduğu partiler, aynı egemen güçler tarafından “terörist” gibi gösterilmediler mi?
Gezmiş’in suçsuz olduğunu iddia edip, ona “onurlu yurtsever” övgüsü yapanlar, mütedeyyin camia içindeki kendi halinde insanlara, hayali suçlamalarla terörist damgası vurmadılar mı?
İşte bu kirli oyunu deşifre etmek için tartışmaya katılıyorum ve Deniz Gezmiş’i yere göğe sığdıramayan solculardan tutun, bizim kesimdeki “dışarıya şirin görünme meraklıları”na kadar herkese soruyorum: “Deniz Gezmiş, eline silah almamış bir yurtsever midir?”
Devam ediyorum sorularıma, “Deniz Gezmiş, bir banka soyguncusu değil midir?”
Bir soru daha, “Deniz Gezmiş’in adam kaçırma eyleminin faili olduğu, uydurma bir iddia mıdır?”
Bu soruları sorup, cevaplandıracak tek bir Deniz Gezmiş sempatizanı bulamazsınız piyasada.
Bu sorular, Gezmiş sempatizanları için, “cızzz” diye nitelendirilen sorulardır.
Sanki Gezmiş’in idam edilmesinin sebebi, “yurtsever olması” imiş gibi gösterirler.
O yıllarda tek yurtsever Deniz Gezmiş imiş ve o da idam edilmiş sanki!
Hayır, onu idam eden sistemin avukatlığına soyunmuyorum.
Ama hiç kimse de, DenizGezmiş gibi; egemenlerin bilerek/bilmeyerek piyonu olan kişilerin avukatlığına soyunmasın!
Hele hele, suç işlemiş insanları, “Onurlu insanlar, dik duruşla insanlar” olarak göstermeye kalkışmasınlar!
Buyursunlar, açık açık cevap versinler, “Banka soymak, onurlu bir davranış ise, siz niye banka soymuyorsunuz?”
Adam kaçırmak yurtseverlik ise, siz “Bugün niye adam kaçırmıyorsunuz?”
Eline silah alıp, eylem yapmak “dik duruş göstergesi” ise, siz “Niye elinize silah almıyorsunuz?”
Yoksa bunların hepsini, perde arkasından yapıyor, yaptırıyorsunuz da, ortalıkta mı görünmüyorsunuz?
“Kapitalist sistemin bankasını soyanları suçlamak sana mı kaldı?” sorusunu sormaya yeltenmeyin sakın.
Muhataplarımız sadece Deniz Gezmiş’e sahip çıksalar, “İhtilaf da sizin, banka da sizin, terörist de sizin. İstediğiniz gibi çözün meselenizi” diyeceğim.
Ama o çevreler, Tarık Akan’ından tutun, Berhan Şimşek’ine kadar, Cumhuriyet’teki yazarlarına kadar hepsi, mütedeyyin insanları da çamura batırmaya çalışmıyorlar mı?
Karşımızdaki insanlar, suçu sabit olan bir insanı savunmak bir yana (Biz de zaten suçu sabit olan hiç kimseyi savunmayız), “O suçu, bu şahıs işlememiştir” savunmasına bile tahammül edemeyip, bütünüyle camiaları karalamaya çalışan insanlar değil midir? Onlar, “kara”yı “ak” göstermekle yetinmeyip, aynı zamanda da “ak”ı da “kara” gösterenler değil midir?
Bakın şu Menemen olayına..
Suçu sabit olan DenizGezmiş’e koro halinde övgüler düzen Cumhuriyet yazarlarının tamamı, Menemen’de mütedeyyin insanların teğmen Kubilay’ı öldürdüklerini söyleyip, bugünkü mütedeyyin insanları bile haksız yere suçlu ilan etmiyorlar mı?
Olayları sorgulamaya çalışan birisi çıkıp, Menemen’de yargılanan Erbilli Esad Efendi’ye “Onun böyle bir suç işleme imkânı yoktur. Ne yaşı, ne de fiilen bulunduğu yer, bu suçu işlemesine imkân vermez” dese, hemen yargısız infaz ile “Cumhuriyet düşmanlığı” tanımlaması ile kamuoyunda hain ilan edilmiyor mu?
Evet; Deniz Gezmiş’in işlediği suçlara rağmen, ona övgüler düzenlere bakın, hepsi mütedeyyin insana tahammül göstermeyenlerdir.
O kadar güçlüdürler ki, “Suçu sabit olan Deniz Gezmiş”i kahraman gibi gösterirler, tek bir savcı aleyhlerine dava açamaz. Ama mütedeyyin insanlara çamur atmaya gelince, suçsuz insanları bile suçlu gibi göstermekten hiç çekinmezler

Ali Karahasanoğlu - Vakit
akarahasanoglu@vakit.com.tr

Demirel’in masonluk belgesi nasıl ele geçirildi?

halilefe — Tue, 13 May 2008 05:44:02 +0000

Üniversitelerde başını kapatan ilk kız öğrenci kimdi? Kendisine nasıl bir rapor verildi? İslami duyarlılıkla yayınlanan ilk gazetelerde görev alan Muzaffer Deligöz’ün o dönemle ilgili ilginç anıları…

28 Nisan 2008 06:46

Yazı boyutunu büyütmek için

Uğur İlyas Canpolat‘ın haberi

İslami duyarlılıkla yayınlanan ilk gazeteler olan, Zülfikar, Uhuvvet, İrşat, İhlas, İttihad ve Milli Gazete’de görev alan Muzaffer Deligöz, yıllar sonra o günleri anlattı.

Süleyman Demirel’in masonluk belgesinin nasıl elde edildiği, İlahiyat Fakültesi Öğretim Üyesi Doç. Dr. Bahriye Üçok’un örtünen öğrencisine tehditlerle nasıl başörtüsünü çıkarttığını, yine o dönemde başörtüsü takan İlahiyat öğrencisi Hatice Babacan için fakülte idaresinden “geri zekalıdır” açıklaması yapılması, Örfi İdare Komutanı Org. Cemal Tural’ın “Sizi Ankara dışına sürüyorum” demesi gibi şaşırtıcı pek çok konu bu söyleşide dile geldi.

— İslami duyarlılığa sahip ilk gazeteyi çıkaran ekipte yer aldınız. O günkü yayın dünyasını anlatır mısınız?

- 1963’lerde çıkardığımız gazetelere “İslâmi duyarlılığa sahip ilk gazete” demek hem çok büyük bir iddia olur, hem de bizden öncekilere haksızlık olur kanaatindeyim. Belki, bizim çıkardığımız gazetelere “Risale-i Nur’un ilk gazeteleri” denebilir.

Askerlerin 1960 da meşru iktidarı devirmelerine en büyük yardımı gazeteler ile Üniversite Profesörleri yaptı. Bunun için Askeri İdare gazetecilere büyük imtiyaz tanımıştı. İslami yayınlar yasaklanmıştı. Biz gazeteciliği yasağın bir nevi delinmesi olarak kullanmıştık. Biz üniversite öğrencisiydik. Gazetecilik bizim mesleğimiz değildi. İslami yayın yapabilmek için gazeteciliğe soyunduk. Ama bu amatörce bir çalışma idi.

Burada yeri gelmiş iken, 1928 de latin harflerinin kabulünden sonra yayınlanan İslami gazetelerden önemlilerini saymak isterim: Eşref Edip Beyin “Sebilürreşad”, N.Fazıl’ın “Büyük Doğu”, Osman Yüksel Serdengeçti’nin “Serdengeçti”, Abdullah Işıklar’ın “Fetih”, Salih Özcan’ın “Hilal Dergisi” , Şevket Eygi’nin “Yeni İstiklal” i ve diğerleri…

— Bu ekipte sizden başka kimler vardı?

- 1963 de Ankara’da çıkardığımız haftalık “İRŞAD” ve “İHLÂS” gazetelerinde; Said Özdemir ağabeyin önderliğinde Ali Gürbüz, Zeki Birbilir, İsmail Anbarlı ve ben Muzaffer Deligöz vardı. 1964 de İzmir’de çıkardığımız “Zülfikar” ve “Uhuvvet” gazetelerini de aynı ekip çıkardı.

Aynı sırada Konya’da öğretmen Mustafa Kırıkçı’nın yayınladığı “Bediülbeyan” ve daha sonra “Bediüzzaman” dergileri de bulunuyordu. Bunlar bütün Türkiye’ye dağılan yayınlardı. Bazı illerde mahalli olarak çıkarılan dergilerin olduğunu da hatırlıyorum.

— Çetin günlerdi… O günün şartlarında bir gazete çıkarmanın daha doğrusu İslami nitelikte bir gazete çıkarmanın zorlukları nelerdi?

- Gazete çıkarmanın değil ama, İslami fikirlerin yayınlanması zorluğu vardı. Daha önce matbaalarda basabildiğimiz “Risale-i Nur” ları artık ne basabiliyor, ne dağıtabiliyor, ne de saklayabiliyorduk. Çetin günlerdi gerçekten… Biz de farklı bir formül bulduk. Basamadığımız kitapları “Gazete” olarak basıp yayınlıyorduk.

Gazete ile yayın yapmanın önemini anlayınca da, sadece “Risale-i Nur” için değil; Türkiye’deki “İslami Hareket”in sesi olmak için gazete yayınlamaya başladık. Bunların ilki de “İTTİHAD” idi.

- Risale-i Nur ağırlıklı bir gazetemiydi bu gazete de?

- Önce yayınlananlar Risale-i Nur ağırlıklı idi. Ama “İTTİHAD” hem İslami, hem de siyaset ağırlıklı yayın yapıyordu.

— Neden İslami ağırlıkta bir gazeteye ihtiyaç duydunuz? Burayı biraz daha açabilir miyiz?

- 1960’larda Türkiye’deki İslami çalışmaları aksettiren, İslam’a yapılan saldırıları cevaplayan basın yoktu. Ne yazık ki yoktu! Rahmetli Necip Fazıl ve Serdengeçti tek başlarına bunlarla mücadele ediyorlardı. Bu sebeple de ömürlerinin büyük bir kısmı hapishanelerde geçiyordu.

Onların çıkardıkları gazetelerde “Siyaset” daha önde görülüyordu. Kamuoyunda da onların imajı siyasi idi. Yani sırf İslami hassasiyeti gösterdiğine inanılan gazete yoktu. Hatta “Yeni İstiklal” bile siyasi kabul ediliyordu. Bu sebeple; siyasi hadiseleri ve haberleri vermeyen; yalnızca İslami haber ve konuları işleyen bir gazete yayınlamak ihtiyacını duyduk.

— Gazete çıktığında nasıl karşılandı?

- O günleri yaşayanlar hatırlayacaktır, gazete için mahalli kampanyalar, fahri özel dağıtıcılar ortaya çıktı. Yani, bir ihtiyacın var olduğu, bunun da karşılandığı anlaşıldı.

— Kimler yazıyordu gazetenizde?

- İttihad’ın yazı kadrosu çok genişti. Başyazar: Mustafa Polat idi. Köşe Yazarları: Galip Gigin, Zeynep Münteha Polat, Nuriye Karahisarlı (Huriye Deligöz), Abdulhamid Oruç idi.

Sağlık sayfasını Dr. Sadullah Nutku, İslam Alemi sayfasını Salih Özcan ve Prof. Ali Genceli hazırlıyordu. Aruz vezninde Şiirleri de Maraş Senatörü A.Tevfik Paksu ile Mustafa Necati Bursalı yazıyordu. Röportajları Necmettin Şahiner gerçekleştiriyordu. Dini Sorulara cevapları Ahmet Şahin yazıyordu. Kitap sayfamızı İnş. Mühendisi Mustafa Yeşilyurt hazırlıyordu. Fikir-Sanat sayfasını ise Suat Alkan yönetiyordu hatırımda kaldığı kadarıyla.

— Dağıtım ve satış işini nasıl gerçekleştiriyordunuz?

- Başlangıçta hiçbir dağıtım şirketi pazarlamayı yapmadı. Öyle olunca şehirlerarası otobüsle ve PTT yoluyla dağıtım yapıldı. Tiraj o gün için 30.000 olunca bir dağıtım şirketi kabul etti. Bu traj 80.000 kadar çıktı. Bu, o zaman için inanılmaz bir rakamdı.

—O günün şartlarında bakıldığında yaptığınız bu işler biraz deli cesareti isteyen bir iş idi değil mi?

Aynen öyle.. Zira gazetelerin çıkışı bir sermayedara bağlı değildi… Tamamen inananların verdikleri borç para ile yapılıyordu.

— Yayın hayatınızda Sıkıyönetim ile yaşadığınız bazı sorunlar oldu galiba?

- İttihad Gazetesinde sıkıyönetim konusu yaşanmadı. Ama, Ankara’da İHLAS Gazetesi’nin çıkışında bahsettiğiniz gibi sorunlarımız oldu. Sıkıyönetim gazeteyi 2 defa kapattı. İkincisi temelli kapatma idi…

— Başınıza neler geldi? Kapatmanın nedeni neydi?

- Başlangıçta bir sorun olmadı. Ancak, Milli Birlik Komitesi’nin üyelerinden biri Ankara Örfi İdare Komutanı Org. Cemal Tural’a telefon ederek “Paşa, Nurcular Hükümet Merkezinde Bediüzzaman’ın resimlerini boy boy basıyor. Uyuyor musunuz ?” diye baskı yapınca Cemal Tural, gazeteyi 1 hafta kapattı. Ancak, gazete haftalık olduğu için bir gün gecikme ile tekrar çıkardık. Çıktı ama, tam çıktı.. Bediüzzaman’ın “EY ÂLEMİ İSLAM UYAN” yazısı Erzincan’lı ressam Rafet Kavukcu’nun nefis hattı ile tam sayfa ve yeşil renkle basıldı. Solda da boydan boya tam sayfa Bediüzzaman’ın sarıklı resmi vardı. İşte bu yayın gazeteyi kapattırdı.

— Gazeteler o dönemlerde yasaklanabiliyordu, tamamen kapatılabiliyordu demek ki. Peki gazete çıkarmanız yasaklanınca nasıl bir yol buldunuz?

- O sırada mahkemeler göstermelikti. Bütün karar komutanlarca veriliyordu. Yassı Ada hakimi bile aynı şeyi söylememiş miydi ? “Sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor” sözü herkesçe malum… Biz Ankara’da yasaklanıp kapatıldığımızda ne yaptık? İzmir’e gittik ve orada gazete yayınına devam ettik.

— Bu sırada yaşadığınız pek çok ilginç olay vardır şüphesiz. Bunlardan aklınızda kalan birini paylaşır mısınız?

- Kapatma kararı üzerine gazete böyle çıkınca o gün Hacıbayram Camiinin yanındaki idarehaneye gelen askerler Said Özdemir, Ali Gürbüz, İsmail Anbarlı ve beni alarak, o zaman Örfi İdare karargâhı olan Kara Harp Okuluna götürdüler. Bir deniz hâkim albay önce gazetenin temelli kapatıldığını ve bizim Ankara dışına sürüldüğümüzü tebliğ etti. Sonra da çok kibar bir dille “yanlış yaptığımızı, Paşanın çok kızdığını” söyledi. Bizi dışarıda sıra şeklinde dizdiler. Biraz sonra Org. Cemal Tural geldi. Koltuğunun altında paşalık kırbacı, bir aşağı-bir yukarı bizi inceledi. Sonra da “Din-iman size mi kaldı? Nedir yaptığınız” diye söze başlayınca İsmail Anbarlı “Ama Paşam…” demeye kalmadı, Cemal Tural kırbacı vurmak üzere havaya kaldırdı.

Ancak, İsmail Anbarlı’nın baktığı yeri oyacak kadar şiddetli bakışı ve korkmadığını gösteren heybetli bir hareketi üzerine vurmak üzere kalkan eli yukarıda kala kaldı.
Siyah pardösünün boynuna koyduğu beyaz suni ipekten mamul, namazda sarık olarak kullandığı boyunbağı ve uzun boyu içindeki kabadayıvari hareketi, o şahin bakışı ile birleşince Paşa üzerinde ne gibi bir tesir yaptı ise yapmıştı. Paşa elini indirerek vurmaktan vazgeçip “Sizi Ankara dışına sürüyorum” diyerek gitti.

Doğrusu, biz Paşa’nın bizi koruduğunu çok sonra anlayabildik. Zira, o sırada Örfi İdare Komutanı istediği kişiyi, hiçbir karar olmadan hapse atabiliyor, mahkemeye de çıkarmadan aylarca bekletebiliyordu. Ayrıca askeri arnizonlarda yapılan işkencelerin haddi hesabı yoktu.

Mesela İstanbul Sarayburnundan Yassıadaya tünel açıp, Menderes’i kaçıracağını söylediği için bir İnşaat Mühendisi aylarca cezaevinde kalmıştı. Yaptığı şakanın neye mal olduğunu herhalde çok sonra anladı.

İnançlı bir kişi olan Org. Cemal Tural’ın bizim niyet ve gayelerimizi bildiği için Komitenin baskısına rağmen bizi cezalandırmadı, yalnızca göz önünden uzaklaştırdı.

— Çıkardığınız diğer gazeteler hangileri idi?

- 1964 de İzmir’de Zülfikar ve Uhuvvet gazetelerini çıkardık. O sırada Doğu Menzil Komutanı olarak Kayseri’de bulunan Korg. Faruk Güventürk’ün inançlı kişilere yaptığı zulümleri ve gazetelerdeki “Nurcular Yeşil Komünistlerdir” beyanatı üzerine yaptığımız yayın, bölgede büyük bir baskı kuran Güventürk’ü perişan etti. Bu sebeple de beni tevkif ettirerek 3 ay Buca Cezaevinde kalmama sebep oldu.

— Süleyman Demirel’in mason olduğuna ilişkin yayını ilk siz yaptınız galiba değil mi? O belgede ne vardı?

- O sırada Ankara Hukuk Fakültesinde okuyordum. 1963 yılının sonlarına doğru Ankara Merkez Vaizi olan Sait Özdemir Ağabey gazeteci arkadaşım Ali Gürbüz ve bana;

— Bu akşam sizi bir toplantıya götüreceğim. Hazır olun.. dedi

Akşamdan sonra Kastamonu Milletvekili Rahmetli İsmail Hakkı Yılanlıoğlu’nun evine gittik. Bir süre sonra genç bir bankacı geldi.. Çıkrıkçılar Yokuşundaki bir Bankanın Müdür Yardımcısı olarak görev yapıyordu. Bankacı; Mason Locasının faal üyesi olduğunu, Sait Özdemir vasıtası ile fikirlerinin değiştiğini bildirdi. Masonluktan ayrılmak istemesine Sait Beyin karşı çıktığını “üye olarak devam etmesini, ancak alınacak önemli kararlardan kendilerini haberdar etmesini ve bazı bilgi ve belgeleri de toplamasını istediğini” söyledi.

Bu zat Sait Özdemir’i arayarak, mason toplantısında çok önemli görüşmelerin yapıldığını, bunları muhakkak kendilerinin bilmesi gerektiğini söylemiş. Sait Bey de Kastamonu Milletvekili İsmail Hakkı Yılanlıoğlu’nun evine gelmesini istemiş. Mason Locasında yapılan toplantıda, Süleyman Demirel’in AP Genel Başkanlığına seçileceğini, bir süre sonra da Başbakan olarak görevlendirileceği hususunda bilgi verildiğini söyledi..

Bu sırada AP Genel Başkanı olarak Emekli Orgeneral Ragıp Gümüşpala görev yapıyordu. Ben Süleyman Demirel’i tanımıyordum.

- Kimdir bu Demirel ? diye bir sordum.

Demirel’in eski DSİ genel müdürü olduğu, AP Kurucusu ve Genel İdare Kurulunda bulunduğunu söylediler.

Gazeteci arkadaşımız rahmetli Ali Gürbüz ise;

— AP nin Genel Başkanı var. Ragıp Gümüşpala’nın Genel Başkanlığına hiç kimsenin itirazı da yok.. dedi. Genç bankacı bu soruya karşılık:

- Gümüşpala meselesinin halledileceğini belirttiler.. dedi.

Genç Bankacı bu toplantıya, Genel Kurullarda elden ele dolaşan Süleyman Demirel’in mason olduğunu gösteren belgeyi de getirmişti. Hepimiz merakla bu belgeyi inceledik. Belge gerekli kişilere ulaştırılmak üzere İsmail Hakkı Yılanlıoğlu’na verildi.

Böylece, ben ve arkadaşlarım, Süleyman Demirel’in mason olduğunu bizzat aynı locada bulunan bir kişiden duymanın yanında, ilk elden masonluk belgesini de görmüş olduk. Bu haberi ben babamın Nahiye Müdürü olarak görev yaptığı Bolu-Yeniçağa’ya gittiğimde rahmetli babama ve oradaki arkadaşlarıma söyledim. Hiç biri Süleyman Demirel’i tanımıyorlardı. Bu sebeple bu haber onlar için pek enteresan olmadı. Ancak onlardan biri olan oto tamircisi Osman Özcan, uzun yıllar bana “Sen, Süleyman Demirel’in masonluğunu bize çok önceden söylemiştin “ der durur.

1964 AP Genel Kongresinde dağıtılan belgenin bizim bulduğumuz belge olduğundan şüphem yok. Zira Sait Bey ve İ.Hakkı Yılanlıoğlu, Sadettin Bilgiç’in kazanmasını istiyorlardı ve bu sebeple de birçok girişimde bulunuyorlardı. Ayrıca, bazıları AP nin ilk kurucularından ve Genel İdare kurulu üyelerinden Dr. Emin Acar, Mehmet Turgut, Tahsin Demiray, Faruk Sükan, Ferruh Bozbeyli, Celal Ertuğ, Fethi Tevetoğlu, Haluk Nurbaki, Hasan Aksay, Hüsnü Dikeçligil gibi isimlerle devamlı irtibatları vardı. Böyle bir belgeyi Demirel’e karşı olan kişilere vermeleri normaldi.

— Demirel kongre için bunu yalanlamak zorunda kalmıştı sanırım?

- AP’nin Genel Başkanı Ragıp Gümüşpala’nın garip ölümü üzerine, Genel Başkan seçmek için 30 Kasım 1964 de yapılan AP Genel Kongresinde iki aday vardı. Birincisi Dr. Sadettin Bilgiç, ikincisi Süleyman Demirel. Bu seçim sırasında Demirel taraftarları Demirel’in 1963-1969 yılları arasında ABD Başkanı olan Johnson ile çekilmiş resimlerini, Sadettin Bilgiç taraftarları ise Süleyman Demirel’in Mason olduğunu gösteren Loca Kayıt örneğini dağıttılar. Demirel kendisinin mason olmadığını belirten Türk Yükseltme Cemiyetinden verilmiş 14.11.1964 tarihli bir belgeyi kongrede okudu. Ancak bu Türkiye Masonlarının ikiye bölünmesine sebep oldu.

— Ankara İlahiyat fakültesinde yaşanan ilk başörtüsü sorununda yine iyi bir gazetecilik yaptınız. Hatice Babacan olayını da ilk siz duyurmuştunuz değil mi?

- 967 yılında Ankara İlahiyat Fakültesi’ne kaydoldum. Hem okuyor hem de İTTİHAD gazetesi İstanbul Bürosunu yürütüyordum. O sırada İlahiyat Fakültesinde Nesibe isimli öğrenci başını örttü. Doç. Bahriye Üçok kızın başörtüsünü tehditlerle açtırdı.

Arkasından Hatice Babacan başını örttü. O sırada diğer fakülteler bir tarafa hiçbir İlahiyatta kapalı bir kız öğrenci bulunmuyordu. Ben Hatice’nin babasını ve ağabeylerini tanıyordum. Kendilerine gittim, Nesibe’yi misal vererek Hatice’nin baskılara dayanıp, dayanamayacağını sordum. Hatice’de orada bulunuyordu. Babası Ali Amca; Çıkrıkçılar Yokuşu’nda dükkanı olan maddi durumu çok iyi olan bir toptancı idi. Kendilerinin Hatice’yi sonuna kadar destekleyeceklerini, açılmasının söz konusu olmadığını söylediler. Fakülte ve Üniversite Senatosu kararı ile Hatice Babacan ve Mustafa Demirsöz okuldan atıldı.

Fakülte boykot’a gitti. Bunun üzerine ben İTTİHAD’a “Bu baş bu vücutta olduğu sürece açılmayacak” başlıklı haberi gönderdim. Manşet haline gelen haber, bütün Türkiye’yi ayağa kaldırdı. Türkiye’nin her yerinde öğrencilere destek veren etkinlikler yapıldı. MTTB Genel Başkanı İsmail Kahraman olaya sahip çıktı, boykotu destekleyen gösteri ve bildiriler gazetelerde yer aldı. Belki Hatice Babacan ve Mustafa Demirsöz okuldan atıldılar ama, başörtüsü Türkiye gündemine o gün girmiş oldu. Ama bugün ben okullarının önlerinde başörtülerini çıkararak, peruklarını takan kızlarımızın yanından başım eğik olarak geçebiliyorum. Ne ben ne de diğerlerimiz bu kızlarımıza yeterince sahip çıkamadık.

- O günlerde de bu tarz haberlerde manipülasyonlar yapılır mıydı? Aşağılama, hakaret vs…

- Elbette yapılırdı, yapılmaz mıydı?… Hem de nasıl yapılırdı. Burada bana ait tatlı bir hatırayı a anmak isterim: Fakülte İdaresi Hatice Babacan için gazetelere “Geri zekâlıdır” diye beyanat verince, ben ve ağabeyi (Ali Babacan’ın babası) Hatice’yi zekâ testi için İstanbul Üniversitesine götürdük. Bizi İstanbul’da gazetemizin hanım yazarı Huriye Vardarlı karşıladı ve mihmandarlık yaptı. İstanbul Üniversitesi Hatice Babacan için “üstün zekâlıdır” raporu verdi. O gün orada gördüğüm Huriye Hanım ile çok kısa bir süre sonra Rahmetli Mustafa Polat ve Mustafa Kavurmacı’nın vasıtasıyla bugüne kadar sürmekte olan hayatımızı birleştirdik.

— Çıkardığınız diğer gazeteler hangileri idi?

- 1967 de İstanbul’da yayına başlayan haftalık “İTTİHAD” Gazetesi, 1968 MTTB Basın-Yayın Müdürü olarak MTTB Dergisi,1969 de Ankara’da Diyanet İşleri Başkanlığının Yayın organı olarak yayınladığımız “Diyanet Gazetesi” ve aylık “Diyanet Dergisi” 1973 Milli Gazete, 1985-91 Türkçe Gazete (S.Arabistan’da Hacılar için günlük Türkçe Gazete), 1990 dan bu yana zaman zaman yurt dışı yayın yapan ve sahibi olduğum Doğu haber Ajansı-Eastern News Agency

- İttihat Gazetesi döneminde itibar gören bir gazete idi. Buradaki pozisyonunuz ne idi? Gazete kadrosunda kimler vardı?

- “İTTİHAD” Gazetesinin Sahibi: Salih Özcan idi. Genel Yayın Müdürü Mustafa Polat, Yazı İşleri Müdürü Muzaffer Deligöz. Teknik Müdürümüz Erdoğan Atak idi. Ressamımız çizgilerini herkesin tanıdığı daha sonra uzun yıllar yazarlık yapan kanaatimce en iyi Türkçe yazan kalem olan Gürbüz Azak idi. Risale-i Nur Cemaati adına gazetede Mehmet Kutlular bulunuyordu.

— Mazlumların müdafii olarak bilinen Avukat Bekir Berk ile yakınlığınız oldu mu?

- Elbette… Gazeteciliğim boyunca, Bekir Berk’in Anadolu’da girdiği davaların bir çoğunu takip ettim. Mahkemelere beraberce gittik. Dosyalarına gerekli evrakları daktiloda çoğaltırdım. O zaman fotokopi olmadığından mahkemeye sunulacak belgeler kopya kâğıdı ile daktiloda çoğaltılırdı. Duruşmaları gazeteci olarak takip ettim ve gazetemize haber olarak geçerdim.

Cidde’de hastalığının arttığı zaman yanında kimsesi olmadığı için kendisini bizim eve taşıdık. Eşim Huriye Hanım elinden geldiğince kendisine hizmet etti. S. Arabistan’dan son ayrılışını da bizim evden yapmış oldu. Allah Rahmet eylesin, bütün hayatını karşılık beklemeden ümmetin hizmetine sunan nadir kişilerden oldu.

—Daha sonra siz Yeni Asya gazetesinde yer almadınız herhalde?

- Hayır. İttihad gazetesinde Salih Özcan ile diğerleri arasında meydana gelen ihtilafta ben Salih Bey’i haklı bulduğumu açıkça belirttiğim ve buna karşı fiili tavır aldığım için, Yeni Asya’da görev almadım.

-Milli Gazete’nin Yazı İşleri Müdürlüğünü de yaptığınızı biliyorum. İlk Yazı İşleri Müdürü siz miydiniz?

- MNP mensuplarının kurduğu NİDAŞ isimli şirketin müdürlüğüne beni getirdiler. O sırada Milli Gazete’nin çıkarılmasına karar verilmişti. İstanbul’da yapılan çalışmaları yeterli bulmayan Necmettin Erbakan Hocamız beni gazetenin kuruluşunu yapmak üzere İstanbul’a gönderdi.. Ben gazetenin ilk Genel Yayın Müdürü ve Yazı İşleri Müdürü olarak göreve başladım.

- Milli Gazete günlerinden de kısaca bahseder misiniz?

- 1972 yılının 11. ayı.. Gazetenin sadece ismi alınmış, binası kiralanmıştı. Gazetenin çıkış tarihi 12.Ocak 1973 olarak ilan edilmiş ama ortada hiçbir şey yok. Yayın ve yazar kadrosu olmadığı gibi, basım, dağıtım, ajans anlaşmaları da yok. Gazetenin logosundan, anlaşmalarına, yazarlarından yazı işleri kadrosuna, resmi müracaatlarından kadronun maaş pazarlığına, telefonundan masalarına kadar bir günlük gazetenin her şeyini 2,5 ay içinde yapmak zorundasınız. Üstüne üstlük, Erbakan Hoca gibi titiz ve her şeyin detayını isteyen bir kişiye hesap vererek..

Allah’a şükür biz, ekip olarak Muzaffer Deligöz, Selahattin Sadıkoğlu, Mehmet Cemal Çiftcigüzeli, Rahmetli Erdoğan Atak, Gürbüz Azak ve gazete sahibi görülen Hasan Aksay, Yönetim Kurulunda olan Sabri Özpala ile Bahattin Çarhoğlu’nun yardımları ile gazeteyi gününde çıkardık.

Yazar kadromuz; Necip Fazıl Kısakürek, Şule Yüksel Şenler, Ahmet İhsan Genç, Prof. Dr. Osman Turan, Osman Yüksel Serdengeçti, Abdurrahim Karakoç ve diğerlerinden oluşuyordu.

Gazeteci olarak; Hürriyet gazetesinin 1. sayfasını hazırlayan Erdoğan Atak, birçok gazetenin İstihbarat Şefliğini yapmış tanınmış gazeteci Agah Güçlü, Günaydın gazetesinin meşhur fotoğrafçısı ve fotoğrafçıların üstadı Atılay Gülen, Akşam gazetesinin Arşiv Müdürü, Tercüman’dan part time olarak gelen Selahattin Sadıkoğlu ve M. Cemal Çiftcigüzeli ile daha birçok tecrübeli gazeteci bu kadroda yer alıyordu.

— Milli gazeteyi çıkardığınız o dönemlerde iyi gazetecilik yapabildiniz mi? Şimdi baktığınızda değerlendirmeniz nedir?

- İyi bir gazetecilik yapabilmek için, işin başında Erbakan Hocamız ile pazarlık yaptık.

1- İnanç ve yaşayışına bakılmadan mesleğinin ehli fakat çalıştığı yere sadık gazeteciler alınacak,

2- Bu gazetecilere verilecek ücrete karışılmayacak,

3- Gazete parti gazetesi olmayacak, tam bir gazetecilik yapılarak sağdaki basın boşluğu doldurulmaya çalışılacak,

4- Gazete çalışanlarının maaşları mutlaka zamanında verilecek, maddi bakımdan başkalarına muhtaç hale getirilmeyecek,

5- Haberler, gazetecilik esaslarına göre değerlendirilecek, haberlerde parti hassasiyeti olmayacak, ancak; makale, yorum, tefrika gibi diğer konularla gazeteyi çıkaranların fikir aktarımı ve tatminleri sağlanacak..

Başlangıçta buna uyularak yapılan neşriyatta büyük başarı sağlandı. O derece ki, her gün Gazeteciler Derneğinde “bugün Milli Gazete neyi manşet yaptı, hangi haberleri öne çıkardı” diyerek diğer büyük gazetelerle mukayesesi edilmeye başlandı. O kadar ki en sonunda Hürriyet-Milliyet-Milli Gazete yarışı meydana geldi. Burada bizim en büyük çıkmazımız matbaamızın olmaması sebebiyle tashih noksanlıkları ile gazeteyi dağıtıma vereceğimiz saatin çok erken olması idi. Buna rağmen yayınımız başarılı oluyordu.

- Malum gazetecilikte haber atlatmak önemli. Özel habere de ayrıca değer verilir. Gazete için aynı zamanda sayfa düzeni ve özellikle fotoğraflama da önemli yer tutar. O günlere ait şimdi aklınıza gelen bir anekdot var mı?

- Hiç unutmadığım bir hatıramı paylaşayım haber 7 okuyucuları ile. Boğaziçi köprüsünün tabliyeleri bitmiş, halatlar tamamlanmıştı. Ertesi gün bütün gazeteler köprü resmini koyacaktı. Atılay Gülen; “bir resim çekeceğim ki, bütün gazeteler Milli Gazetenin 10 adım gerisinde kalacaklar” diyordu. Ertesi gün bütün gazetelerin manşetleri köprü resmi idi. Ama herkes Milli Gazete’de Atılay Gülen’in resmine şaşkınlıkla bakıyordu.

Atılay, Türkiye’de hiç kimsede olmayan 3 objektifli makinesi ile öyle bir resim çekmişti ki, bu işi bilenler parmak ısırıyordu. Resim Ortaköy Camiinden çekilmişti. Cami resimde bütün ihtişamı ile görülüyordu. Köprü ise, Anadolu yakasından Avrupa yakasına kadar bir bütün halinde görülüyordu. Yani, siz eğer köprünün tamamını çekmek zorunda iseniz, objektifin bunu alabilmesi için en azından 3 km öteye gitmeniz gerekirdi. O zaman da Cami küçücük kalacak, köprü de bütün güzelliği ile görülemeyecekti. Bu sebeple köprüyü mutlaka yandan çekmek zorunda idiniz. Ama Atılay’ın 3 objektifi resmi film üzerinde birleştirip, sanki yanınıza getiriyordu. Takdir etmeyen olmadı. Ancak farkında olmayanlar da vardı: Gazetenin sahipleri.. ve particiler..

-Bu gazetenin parti ağırlığında olması kendi iç dengelerini oluşturur herhalde. Gazetecinin de bu durumda yaşadığı zorluklar olsa gerek, ne dersiniz?

- Evet aynen öyle… Particiler, Erbakan Hoca’nın haberinin çift sütun verilmesine karşı başka partinin Genel Başkanının manşet olmasına dayanamıyorlardı. Yapılan baskılar sonucu gazetenin yayın siyaseti değiştirildi. Tamamen parti gazetesi haline getirildi. Biz de gazeteden ayrılmayı bir prensip meselesi saydık.

Ancak, ben bunu daha başlangıçta Erbakan Hocamıza söylemiştim. “Eğer ileride parti gazetesi haline gelecek isek, büyük ve masraflı bir kadro kurmanın anlamı yok, biz 3-4 kişi bu gazeteyi çıkarabiliriz.” demiştim. Ama kendileri, “bu sağ’ın en büyük gazetesi olacak, gazetecilik esaslarına göre yayın yapmanız daha iyi. En yakın zamanda matbaa da alacağız” dedikleri için birçok kişiyi rahat yerlerinden ettik, gazeteyi de masrafa sokmuş olduk.

— Dilersiniz birazda bugüne bakalım. Eski bir gazeteci ve yayın emektarı olarak bugünün basın dünyasını nasıl görüyorsunuz? İnternet gazeteciliği hakkında ne düşünüyorsunuz?

- Teknik imkânların çok olduğu, birçok kolaylıkların bulunduğu zamanımızda, basın’ın etik değerlerden yoksun olarak yayın yaptığını görmek beni üzüyor. Eskiden her gazetenin yerleşmiş bir yayın ahlakı ve prensibi olurdu. Şimdilerde, özellikle bazı grup gazetelerinin ve Internet sayfalarının yerleşmiş prensipleri; her gün 1. sayfanın sağ üstü ile sayfanın en altı ve son sayfanın nerede ise yarısı yayınlayanları da konu bulmakta zorlayan seksi fotoğraflar ile dolu. Sebebi ve nedeni hiçbir şekilde izah edilemeyen, belki yalnızca gazete sahiplerince istendiği için yayınlandığı aşikar olan bir pespayelik… Üzücü tabii, çok üzücü… Sadece habercilik gözüyle bakan objektif olmayı şiar edinmiş, kartel mantığından uzak sadece doğru haberin peşinde olan gazetecilere ihtiyaç olduğu kanaatindeyim.

(Haber 7)

http://www.haber7.com/haber.php?haber_id=315720

Kuleler Aydın Doğan’ın olunca…‏

halilefe — Tue, 13 May 2008 05:36:36 +0000

Kuleler Aydın Doğan’ın olunca…

	İstanbul’da hemen her projeye dava açan Mimarlar Odası’nın Aydın Doğan’ın yapacağı kulelere dava açmamasının unutkanlık olmadığı ortaya çıktı. İşte asıl sebep..
Aydın Doğan’ın Mecidiyeköy’deki 23 bin metrekarelik arazisine Şehir Plancıları Odası ve Mimarlar Odası’nın 120 günlük yasal sürecin bitiminin ardından dava açmasının arkasındaki nedenin ‘unutkanlık’ değil rica olduğu ortaya çıktı. Ricada bulunan kişinin ise Şehir Plancıları Odası’nın kurucularından olan ve Aydın Doğan’ın yakın arkadaşı Tavit Köletavitoğlu olduğu iddia ediliyor. İstanbul’da 70′in üzerinde yapıya dava açan Şehir Plancıları Odası ve Mimarlar Odası’nın Aydın Doğan’ın Mecidiyeköy’de spor ve eğitim alanı olarak görülürken imara açılarak Trump Towers kulelerinin dikilmesi için proje hazırlanan arazi hakkında yasal süreç içinde ‘unutarak’ dava açmamasının yankıları sürüyor. Araziyle ilgili olarak dava açılmamasının nedeninin ise unutkanlık değil ‘rica’ olduğu ortaya çıktı. Ricada bulunan ismin ise Aydın Doğan’a Hilton Otel projesinin yenilenmesi ve geliştirilmesi konusunda destek veren ve danışmanlık yapan Şehir Plancısı Tavit Köletavitoğlu olduğu iddia ediliyor. Şehir Plancılar Odası’nın ilk kurucularından olan aynı zamanda Atlas Proje ve Arazi Geliştirme Şirketi’nin Yönetim Kurulu Başkanı eski Türkiye Turizm Yatırımcıları Derneği Yüksek İstişare Konseyi Başkanı olan Köletavitoğlu ise “Ricada bulundu” iddialarını reddediyor. ‘AYDIN DOĞAN BENİM DOSTUM’ Aydın Doğan ile dostluğunun, ahbaplığının olduğunu söyleyen Köletavitoğlu, Şehir Palancıları Odası’nın ilk kurucularından olduğunu ve düzenledikleri birçok seminer ve konferansa konuşmacı olarak katıldığını anlatarak, “Bir otelci olarak Aydın Doğan’a bu konuda destek olmak yanlış bir şey değil. Çok eski tanışıklığımız var. Kendisi benim üyelerimden biriydi. Ancak, bu projeyle bağlantılı en ufak bir temasım yok. Hilton’un yenilenmesiyle ilgili teklifte bulundum. Bu çerçevede bir proje hazırladım. İmar durumuyla ilgili sıkıntılar olduğu için herhangi bir somut ilerleme olmadı. 46 bin metrekarelik Hilton alanının hem yapı itibariyle, hem de deprem açısından sıkıntıları var. Önerilerimize sıcak baktılar” diye konuştu. Planlarda eğitim ve spor alanı olarak görülen Doğan Grubu şirketlerinin adına kayıtlı olan Mecidiyeköy’deki arazinin planlarını değiştiren Büyükşehir Belediyesi’nin sorumluluğunun bulunduğuna dikkat çeken dönemin Şehir Plancılar Odası Şube Başkanı Ahmet Turgut ise bu konuda araziyle ilgili dava açmayanların değil, değişikliğe izin verenlerin sorumlu olduğunu söyledi. Yasadışı imarın neden verildiğinin hesabını kimsenin sormadığını kaydeden Turgut, “Arazi eğitim ve spor alanı iken İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından yapılan plan değişikliği ile imarlı hale getirilmiştir. Bu uygulamayı yanlış bulup dava konusu yapmışız. İdare Mahkemesi’nin kamu adına açılan davalara süre koymaması gerekiyor. Oysa idare mahkemeleri yorum yaparak 120 gün sonunda dava açılma şartını koydu” dedi. Yücel: Dava açılacak bir konu neden atlandı bilemiyorum Mimarlık Odası’nın geçtiğimiz ocak ayında yaptığı seçimde ‘Mimarlık İçin Mimarlar’ grubunun başkan adayı olan Prof. Dr. Atilla Yücel ise, dava açılmamasında özel bir atlama olduğunu zannetmediğini söyledi. Konuyla ilgili somut bir bilgisi olmadığını kaydeden Yücel, “Mekanizmanın nasıl işlediğini bilmiyorum. Odanın bugünkü ve dünkü yöneticileriyle seçim döneminde bir politik mücadeleye giriştik. Dava açabileceği bir konuda, bu atlamanın her hangi bir gizli gündemi var mı bilmiyorum. Oda yöneticilerinin kasti olarak, bir etkilenmeyle dava açmayacağını zannetmiyorum. Bu konudaki dürüstlüklerinden kuşkum yok. Arada birtakım mekanizmalar olmuştur, olmamıştır onu bilmiyorum” diye konuştu. (sabah)

DEMOKRAT OLAMADINIZ BARİ NAMUSLU OLUN‏

halilefe — Tue, 13 May 2008 05:33:03 +0000

DEMOKRAT OLAMADINIZ BARİ NAMUSLU OLUN

Önce itiraf sonra isyan etti
Ben dahil hepimiz sınıfta kalmışız. Bazılarımız da 50-60 yaşından sonra demokrat olmaya karar kılmışız….

Kötü meslek

Bizim nesilden demokrat insan maalesef pek çıkmadı. Çıktıysa da az.

Açın bakın arşivleri… 12 Eylül’de, 28 Şubat’ta falan neler söylenmiş, neler yapılmış, neler yazılmış.

Ben dahil hepimiz sınıfta kalmışız. Bazılarımız da 50-60 yaşından sonra demokrat olmaya karar kılmışız.

Olmuyor.

Üstümüzdeki elbise pek sırıtıyor.

Yeni nesil deseniz, politikayla zaten ilgili değil. 10′uncu Yıl Marşı onlar için disko müziği… Kalamış şarkısıyla da dans ediyorlar…

Onları geçiniz.

***

Kalıbına kıyafetine bakılınca adam zannettiğiniz bir dizi aydın, hâlâ darbe hayaliyle yaşıyor.

Devam etmekte olan mahkeme için, tv ekranlarından zaten peşinen ihsas-ı rey’de bulunanlar var. Aferin.

Ama lâfa başlarken:

- Efendim ben aslında parti kapatılmasına karşıyım.

İlk cümle bu.

Sevsinler. İyi ki karşı.

***

Hayatta bir kerecik de samimi olun.

Çıkın deyin ki:

- Kapatılsın.

Hem de öyle bir kapatılsın ki, uzantısına da izin verilmesin. Bağımsız adaylık da neymiş? Hiçbiri meclisin önünden bile geçemesin.

İnsan, gönlündekini bu kadar saklar mı? Böyle bir sahtekârlık aydın dürüstlüğü’ne sığar mı?

Demokrat olamadınız, bâri namuslu olun… Mesela Menderes’in veya Deniz Gezmiş’in idamı’na alkış tutanlar kadar samimi davranın.

***

Kimse demokrat olmak zorunda değil. Ama demokratmış gibi gözükmek çok fena.

Askeri veya Sivil… Açıkça darbe isteyenlerden korkmayın. Esas korkulacak olanlar “ben aslında her türlü darbe’ye karşıyım” dedikten sonra “ama, fakat, lâkin, şu var ki” falan diye lâfa devam edenlerdir.

Çevremde binlercesi var.

Başta söyledim ya.

Bizim nesilde iş yok.

RAUF TAMER/POSTA

Ben de satılmış, alçak, liboş, hükümet yalakası,bir adam olduğumdan, bu yazıyı “mutlu azınlık” için yazdım zaten!‏

halilefe — Tue, 13 May 2008 05:29:09 +0000

Halktan kopuk yazı
Ben de satılmış, alçak, liboş, hükümet yalakası,bir adam olduğumdan, bu yazıyı “mutlu azınlık” için yazdım zaten!

Halktan kopuk yazı

Çocuktum, kulak kabartıyordum, halk arasında Yassıada hâkimi Salim Başol için şöyle konuşulurdu: “Bu iş” bittikten sonra devlet Başol’u, ödül olarak, ailesiyle birlikte Avrupa’ya gezmeye gönderecekmiş!
Başol’un “işi bitireceğine” kesin gözüyle bakılıyordu yani… O kalın sesiyle “sanıklar getirildiler, bağlı olmayarak yerlerini aldılar, müdaaafiiiler haaaazır” cümlesi şimdi bile kulaklarımda çınlıyor… “Hazır” kelimesini çeke çeke uzatırdı: Haaaazır!

“Ufuk” da buydu: Avrupa gezisi, ulaşılamayacak bir lüks… Avrupa’ya ya devlet büyükleri giderlerdi, ya da Ayhan Işık ile Belgin Doruk, o da filmlerde!

Uçak muçak sözkonusu değil, gemiye bineceksin, Pire ve Napoli üzerinden Marsilya, oradan gece treniyle Paris… Ya da Sirkeci’den başlayan üç gün üç gece pislik ve eziyet, Sofya, Belgrad, Zagreb yolu…

Dünya nüfusu, bu satırların yazarının hayatı süresince yalnız ikiye katlanmakla kalmadı, onu da geçti…

Gene bu sırada, dünyada genel refah düzeyi de arttı.

Türkiye’de bile arttı, nereden nereye geldik… Bugün nüfusumuzun onda birini kurtarmayı başarmış bulunuyoruz!

Türkiye’de son beş yılda beş milyon kişi hayatında ilk kez uçağa bindi! Sonra da “bu oyları nereden ve niçin alıyorlar” diye şaşarsınız…

Turizm patlama yaptı. İnsanlar “yerlerinden kalktılar”, ülkelerini ve dünyayı gezmeye koyuldular. Nüfusunun henüz yüzde beşiyle sınırlı da kalsa, Türkiye de geziyor…

Bundan kırk yıl önce Avrupa’da “tek tük” gözlenen Japonlar, şimdi akın akın, bölük bölük, katar katar geliyorlar… Avrupa’nın bütün büyük kentleri birer Japon bahçesine döndüler.

Bir şey daha oldu: Eskiden “seyahat özgürlüğü” ve beş kuruş da dövizleri bulunmayan eski komünist ülkeler insanlarının da, yaklaşık yirmi yıllık bir toparlanma sürecinden sonra “bitleri kanlandı”…
Japonca’ya alıştık, fakat Paris’te bir caddede, bırakın caddeyi, herhangi bir ara sokakta yürürken, önümden arkamdan Rusça, Lehçe, Çekçe, Macarca duyunca bir tuhaf oluyorum.

Ve de tarihte misli görülmemiş bu kalabalığa dayanamıyorum.
Yaşlanıyor muyum? Elbette.

Ama oraları görmeye değil de oralarda tepişmeye giden gençler hariç, hiçbir yaş grubuna da bu çıldırtıcı keşmekeşin hoş geleceğini sanmıyorum. (Hani sağa sola bakacağına kilise merdivenlerine çöküp gitar çalmaya koyulan çocuklar vardır, onları etkilemeyebilir. Onlar “daha tenha ve daha dingin” bir dünyaya hiç yetişemediler.)
Paris’e gidecekseniz, müzeleri unutunuz.

Ya saatlerce kuyrukta beklemeyi göze alacaksımız, ya da hiç sokulmayacaksınız Louvre gibi, Orsay gibi, Versailles gibi yerlere.
Dayanıp içeri girmeyi başarsanız bile itiş kakış, adım adım ilerlemekten, sağdan soldan dirsek yemekten hiçbir keyif alamayacak, hemen dışarı kaçmaya bakacaksınız. Başınız dönecek, tansiyonunuz düşecek.

Örneğin, Mona Lisa’ya sekiz metreden fazla yaklaşabileceğinizi sanmayınız! Böylece “gizemini” de çözemeyeceksiniz!… Dan Brown denilen uyanık tacire kazandırdığınız para boşa gidecek.

Müzeyi bırakın, sokakta yürümek bile zor. Kapalı yerlerde sigara içmek yasak olduğundan, yetmiş iki milletin saldırdığı “teras” masalarında, ki o masalarda da iki kişiye yarım metrekare düşer, yirmişer santimetre sağınızda solunuzda ve arkanızda birilerinin soluğunu hissetmekten yemek mi dayak mı yediğiniz belli olmayacak…

Neyse ki emekçi halkımın böyle sorunları yok.

Ben de satılmış, alçak, liboş, hükümet yalakası, dünyalığı da doğrultmuş, cukkası sağlam bir adam olduğumdan, bu yazıyı “mutlu azınlık” için yazdım zaten!

Zarar yok, Deniz Baykal başbakan olunca emekçi halkım da Avrupa’ya gidecek.

Yoksa Salim Başol’ları mı gönderir?

ENGİN ARDIÇ/SABAH

ABD Irak İşgali

halilefe — Sun, 11 May 2008 10:23:07 +0000

Iraq war and three kings
Uploaded by hamzayosuf